دسته بندی: متفرقه (8)

10

رشد قارچ گونه مجتمع‌های تجاری در تبریز

تبریز در چند سال گذشته شاهد رشد قارچ گونه مجتمع‌های تجاری بوده و این تعداد باگذشت زمان بیشتر و بیشتر می‌شود، رسیدن به سود بیشتر عطش را برای احداث این مجتمع‌ها بیشتر می‌کند و سرمایه‌گذاران با دریافت زمین موردنیاز از شهرداری نسبت به احداث این نوع ساختمان‌ها اقدام می‌کنند.

البته نقطه قابل‌توجه در این امر خالی ماندن فضای این مجتمع‌ها و خاک خوردن آن پس از احداث است و سرمایه‌گذاران بعد از اتمام عملیات اجرایی گاه چندساله چنین مجتمع‌هایی با این امر مواجه می‌شوند که بیشتر از سود با استهلاک این مجتمع‌ها مواجه می‌شوند.

در مسیر فلکه دانشگاه تبریز وقتی‌که وارد یکی از مجتمع می‌شوید، آسانسورها پلمپ شده هستند، پله‌های برقی کار نمی‌کنند و وقتی‌که از پله‌های برقی خاموش می‌روید، شاهد فضایی خالی از فروشنده‌ها می‌شوید و چند فروشنده مبلی که پیش‌ازاین در طبقه اول حضور داشتند نیز واحدهای خود را خالی کرده و رفته‌اند، بیشتر از هر چیزی خاک روی اسباب و لوازم کافی‌شاپ وسط این مجتمع جلب‌توجه می‌کند، سکوت و عدم حضور افراد در چنین مجتمع تجاری گرد ناامیدی را بر نگاه آدمی می‌نشاند.

مجتمع تجاری پرزرق‌وبرق اما بلاتکلیف دیگری در خیابان منصور تبریز و یکی از پرترددترین مناطق شهر واقع‌شده اما بیش از چند مغازه واحد دیگری در این مجتمع فعال نیست و سکوت همه‌جا را فراگرفته و مجتمع تجاری دیگری هم در همین منطقه واقع شده است که به‌غیراز چند مغازه لوازم‌خانگی و کتاب‌فروشی در طبقه زیرزمین، باقی فضاهای آن خالی است.

پرس‌وجو در مورد قیمت‌های رهن و اجاره این مجتمع‌ها و بالا بودن این ارقام به‌خوبی نشان می‌دهد که افراد به علت تأمین نشدن هزینه‌ها نمی‌توانند در این واحدها ساکن شده و نسبت به انجام کارهای تجاری و اقتصادی اقدام کنند و  یکی دیگر از مشکلات این مجتمع‌ها عدم استقبال و خرید از سوی مردم است.

در شهر تبریز علاوه بر مجتمع‌های مذکور چندین مجتمع تجاری نیز در نقاط مختلف در حال احداث هستند، البته چندین مجتمع تجاری احداث‌شده در سال‌های گذشته نیز مشغول فروش کالاهای خارجی هستند که کالاهای ایرانی سهمی در این مجتمع‌های تجاری ندارند.

کمیسیون ماده پنج استانداری برافزایش مجتمع‌های تجاری در تبریز نظارت کند

عضو شورای اسلامی کلان‌شهر تبریز با بیان اینکه ساخت مجتمع‌های تجاری متعددی در منطقه‌ای از شهر نشان از عدم محدودیت احداث این نوع مجتمع‌ها در آن مناطق است، اظهار داشت: این نوع مناطق اختیارات بیشتری نسبت به سایر مناطق شهردارند و مجتمع سازی در این مکان‌ها به سهولت انجام می‌شود.

رسول درس‌خوان با تأکید بر اینکه کمیسیون ماده پنج استانداری باید به افزایش احداث مجتمع‌های تجاری در تبریز نظارت کافی داشته باشد، افزود: افزایش مجتمع‌های تجاری در تبریز امری است که صحت دارد و کمیسیون ماده پنج استانداری وظیفه دارد که به افزایش این مجتمع‌ها در سطح شهر نظارت کند.

وی همچنین در ادامه بابیان اینکه مکان‌یابی مجتمع‌های تجاری توسط کمیسیون ماده پنج استانداری انجام می‌شوند، تصریح کرد: رسیدگی به مشکلات مجتمع‌های تجاری تبریز وظیفه این کمیسیون است.

احداث غیر کارشناسی مجتمع‌های تجاری راهکار درستی برای کسب درآمد شهرداری نیست

دیگر عضو شورای اسلامی کلان‌شهر تبریز  با بیان اینکه متوسط سرانه تجاری حدود دو مترمربع است، اظهار داشت: تراکم مجتمع‌های تجاری در شهر تبریز بیشتر است و در احداث این مجتمع‌ها طرح تفصیلی رعایت نمی‌شود و شهرداری تنها برای کسب درآمد نباید به‌صورت غیر کارشناسی مجتمع‌های تجاری احداث کند.

ایران آهور همچنین در ادامه با اشاره به اینکه احداث مجتمع‌های تجاری نوعی ناهمگونی را در سطح شهر ایجاد کرده است، افزود: باید به لحاظ شهرسازی سرانه‌ها را در مناطق رعایت کنند، متأسفانه از پایان‌نامه‌ها در احداث مجتمع‌های تجاری با سرانه استاندارد توسط فارغ‌التحصیلان استفاده نمی‌شود و شهرداری با استفاده از این پایان‌نامه‌ها سرانه را در مناطق مشخص کند.

رییس کمیسیون عمران و شهرسازی شورای اسلامی شهر تبریز تأکید کرد: نظارت بر مجتمع‌های تجاری بر اساس طرح تفصیلی شهرداری و شورا انجام می‌شود و در این خصوص ضرورت دارد که با اعضای کمیسیون‌ها همکاری شود.

بالا بودن سود میل سرمایه‌گذاران برای احداث مجتمع‌های تجاری را افزایش می‌دهد

رئیس کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر تبریز نیز  یکی از دلایل افزایش احداث مجتمع‌های تجاری در تبریز را بالا بودن سود برای سرمایه‌گذاران عنوان کرد و گفت: در شهر ما سود کاربری‌های تجاری بیشتر از کاربری‌های مسکونی است و به‌این‌علت علاقه سرمایه‌گذاران و بخش خصوصی برای احداث مجتمع‌های تجاری بیشتر از مجتمع‌های مسکونی است.

سعید حاجی‌زاده همچنین وجود مجتمع‌های تجاری متعدد در سطح شهر تبریز را نشان از اشباع شهر به‌خصوص مناطق محدوده شهری دانست و افزود: متأسفانه سرمایه‌گذاران و بخش خصوصی رغبتی  برای سرمایه‌گذاری در بخش‌های دیگر را ندارند و تنها سرمایه خود را در احداث مجتمع‌های تجاری به کار می‌گیرند.

نظارت ناکافی و افزایش تعداد مجتمع‌های تجاری

رئیس کمیسیون تحقیق و نظارت شورای اسلامی تبریز نیز با بیان اینکه شهرداری با درخواست سرمایه‌گذار زمین موردنیاز را برای احداث مجتمع تجاری ارائه می‌کند، اظهار داشت: احداث مجتمع‌های تجاری در تبریز با سرمایه‌گذاری سرمایه‌گذاران انجام می‌شود و هزینه پروانه احداث مجتمع‌های تجاری نیز مبلغ قابل‌توجهی نیست که سرمایه‌گذار نتواند آن را پرداخت کند.

داود امیر حقیان ابراز داشت: متأسفانه برای احداث مجتمع‌های تجاری در تبریز سرانه‌ای مشخص نشده و در قانون نیز حد و حدودی برای احداث این مجتمع‌ها تعیین نشده است و از سوی دیگر نظارت کافی در این خصوص وجود ندارد.

شهرداری تنها زمین مجتمع‌های تجاری را در اختیار سرمایه‌گذار می‌گذارد

جعفر مدبر دیگر عضو شورای اسلامی کلان‌شهر تبریز با بیان اینکه شهرداری تنها زمین مجتمع‌های تجاری را در اختیار سرمایه‌گذار می‌گذارد، اظهار داشت: احداث مجتمع‌های تجاری با درخواست شخصی سرمایه‌گذاران انجام می‌شود و درواقع سرمایه‌گذار یا بخش خصوصی با سرمایه خود نسبت به ساخت این مجتمع‌ها اقدام می‌کند و یکی دیگر از دلایل رکود فعالیت و کاهش خرید شهروندان در مجتمع‌های تجاری به کاهش قدرت خرید مردم بازمی‌گردد.

رغبت سرمایه‌گذاران برای کسب سود بیشتر در احداث مجتمع‌های تجاری سطح شهر تبریز تا جایی پیش رفته که در حوزه‌های دیگر شاهد چنین رغبت و تمایلی به سرمایه‌گذاری نیستیم و نکته جالب‌تر این است که سرمایه‌گذاران حتی با مشاهده خاک خوردن مجتمع‌های ساخته‌شده نیز برای احداث ساختمان‌های جدید ازاین‌دست اقدام می‌کنند و به نظر می‌رسد شهرداری نیز بدون توجه به این آسیب و تنها باهدف کسب درآمد بیشتر اقدام به ارائه مجوزهای لازم می‌کند.

علاوه بر این نوع توزیع سرانه ساخت این مجتمع‌ها در تبریز نیز موجب نگرانی است چراکه گشت‌وگذاری چندساعته در سطح شهر تبریز به‌خوبی نشان می‌دهد که کفه ترازوی ساخت چنین اماکنی در مناطقی خاص بسیار سنگین‌تر و حتی در مواردی این روند افسارگسیخته است و برای نمونه درحالی‌که میدان فهمیده این شهر در هر چهارگوشه خود شاهد حضور مجتمع‌های تجاری و نیز احداث مجتمع‌های جدید و بزرگ‌تر است، نه‌تنها مناطق دیگر تبریز که منطقه مرکزی تبریز و حتی بازار باوجود بافت فرسوده و دارا بودن ظرفیت‌های بالقوه برای ایجاد چنین مجتمع‌هایی، از این قاعده نانوشته مستثنا مانده‌اند و در معدود مواردی نیز که با این رویکرد اجرا شده اند، سرانجامی جز تعطیلی کارگاه های ساخت و ساز بدلایلی چون عمل نکردن سرمایه گذار به تعهدات خود و افزوده شدن این پروژه های نیمه تمام به دیگر مناظر نامتجانس بافت مرکزی شهر تبریز نداشته اند.

بدون شک ایجاد مراکز و مجتمع‌های تجاری در شرایط کنونی از نیازهای اصلی کلان‌شهری مانند تبریز است اما باید توجه داشت که عدم وجود سیاست‌گذاری درست و رویکردی آینده‌نگر در این خصوص مشکلات متعددی را در کوتاه، میان و بلندمدت برای شهر و شهروندان به وجود خواهد آورد که افزایش فاصله طبقاتی، اجتماعی و فرهنگی درنتیجه تغییر بافت شهری تنها نمونه‌ای از این آسیب‌هاست و جلوگیری از بروز چنین وضعیتی نیازمند تغییر رویه در به‌کارگیری سرمایه‌گذاران و استفاده درست از فضاهای شهر است.

مراکز خرید از گذشته تا امروز

مراکز خرید از گذشته تا امروز

مجتمع‌های تجاری به شیوه نوین از ابتدای دهه ۱۹۹۰ میلادی شکل گرفتند. شکل ظاهر و معماری و کارکردهای این مراکز خرید ملهم از بازارهای ایرانی و شرقی بود زیرا بازارهای قدیم ایران هم به‌نوعی چند‌منظوره و مسقف بودند تا مردم و کالاهای مصرفی از باد و باران در امان باشند. همچنین با معماری اینچنینی کسبه از حال و احوال بازار و قیمت‌ها و خریدوفروش اطلاع داشتند و در زمان مشخص می‌توانستند در کنار یکدیگر تصمیمات صنفی بگیرند. همچنین در این بازارهای سنتی جا و مکان مشخصی برای انبار و دپوی اجناس وجود داشت.

البته نباید از این نکته غافل بود که قبل از همه کاروانسراها بودند که نقش هتل‌ها و مهمان‌سراهای فعلی را ایفا می‌کردند و معمولا در کنار بازارها بنا می‌شدند. این عوامل باعث شد که مغازه‌دارها پی ببرند اگر در کنار هم باشند منفعت بیشتری عایدشان می‌شود. این بازارها در ادامه رشد خود به نخستین پاساژها در نیمه دوم قرن هجدهم در اروپا تبدیل شدند؛ یک راهروی طولانی سقف‌دار که دو طرف آن مغازه‌ها قرار داشتند که الهام گرفته از معماری ایرانی- اسلامی بود.

شیوه جدید کمتر از ۳۰سال است که مطرح شده و در آغاز فقط فروشگاه‌ها را در برمی‌گرفتند. با گذشت زمان صاحبان فروشگاه‌ها به این نتیجه رسیدند که برای جلب مخاطب بیشتر و نگه داشتن آنها می‌توان کارهایی کرد تا وزن و اعتبار مجموعه بیشتر شود. یعنی نقاطی ایجاد کردند که اصطلاحا می‌گوییم نقاطی که دارای خاصیت لنگری یا anchor points باشند. این ویژگی ورودی مخاطب را بیشتر کرد و کارکردهای جدیدی برای مجموعه‌های بزرگ تعریف شد. از جمله نقاط لنگری هر مرکز خرید در دوره مدرن موارد زیر را می‌توان برشمرد.

شهربازی‌ها: ورود شهربازی‌ها و غرفه‌های مخصوص کودکان ساعات حضور مردم را بالا برد. اگر گشت و‌گذار و خرید یک ساعت وقت می‌برد، الان باید سه، چهار ساعت زمان گذاشت چون بچه‌ها حاضر نیستند به‌راحتی آنجا را ترک کنند.

فضاهای ورزشی: محیط‌های باز و زیادی در این مراکز به ورزش اختصاص پیدا کرده تا مراجعان بتوانند در این مکان‌ها به‌راحتی به فعالیت‌های ورزشی و جسمی بپردازند. البته جنس ورزش در اینجا حرفه‌ای نیست بلکه تفریحی و نمایشی است که امکاناتی نظیر پیست اسکی، بولینگ، بیلیارد و پاتیناژ برای استفاده عموم ایجاد شده است.

سینما، تئاتر، سالن اجتماعات: در این مراکز سالن‌های نمایش فیلم، اجرای تئاتر، کنسرت موسیقی و برگزاری سخنرانی‌ها و سمینارها با ظرفیت‌های مختلف طراحی می‌شود که می‌تواند موجب جذب بیشتر مردم و درآمدزایی و بالا بردن سرانه فرهنگی شهر شود. برای نمونه، جشنواره سینمایی خرس طلایی برلین در یکی از مجتمع‌های تجاری که این قابلیت را دارد، برگزار می‌شود. ‌

فود‌کورت: ترجمه فارسی‌اش می‌شود غرفه‌های غذا و اشتراک فضای عمومی برای همه. این کار چند حسن دارد: ۱) به سلیقه افرادی که با هم هستند احترام گذاشته می‌شود. فرض کنید چهارنفر با هم به یکی از این بازارها می‌روند. هرکس براساس ذائقه‌اش غذا یا نوشیدنی مورد نظرش را سفارش می‌دهد و به اتفاق به جایی می‌روند که بتوانند غذا و نوشیدنی بخورند و رفع خستگی کنند. این مسئله سطح جذابیت مجتمع تجاری را به‌شدت بالا برده است. ۲) در بعضی از شهرها این فضای عمومی تبدیل به پاتوق همان شهر یا منطقه شده است. بعضی از افراد روزانه تا پنج مرتبه به این پاتوق‌ها سرکشی می‌کنند. شخص مراجعه‌کننده برای خرید لباس یا لوازم منزل نمی‌رود، ولی اگر برند پوشاک یا لوازم برقی محصول جدیدی عرضه کند، به‌راحتی آگاه می‌شود. آن کمپانی اگر بخواهد به‌صورت معمول جذب مشتری کند، باید هزینه زیادی برای تبلیغات در رسانه‌ها خرج کند و خودش را به زحمت بیندازد، ولی در این فرم مخاطب را به‌راحتی پشت ویترین خودش می‌بیند. در تهران مجموعه‌های تیراژه، پالادیوم، ارک و کوروش این ویژگی را دارا هستند.

فضاهای فرهنگی: در ایران معمولا از آن با عنوان شهرکتاب یاد می‌شود. حضور ناشران معتبر، عرضه انواع محصولات فرهنگی با تخفیف‌های مناسب، برگزاری برنامه‌های مختلف اعم از جشنواره‌ها و نمایشگاه‌ها، نیازمندی‌ها و خوراک فرهنگی-هنری مردم را تامین می‌کنند.

فروشگاه‌های زنجیره‌ای: در داخل مجتمع‌های تجاری، فروشگاه‌هایی برای عرضه مستقیم انواع کالاها ایجاد می‌شوند تا بتوانند احتیاجات روزانه مردم را برطرف کنند. صاحبان این مجتمع‌ها سعی می‌کنند که حتما یکی از این فروشگاه‌ها در مجموعه‌شان حضور داشته باشد یا اینکه خودشان اقدام به این کار می‌کنند. غرفه‌های مشارکتی برای فروش هم وجود دارند‌.

هتل و پاخور: در مراکز معتبر بین‌المللی، نزدیک هر مجتمع تجاری یک هتل هم هست. وجود هتل باعث شکل‌گیری یک ارتباط دوسویه می‌شود و برای این مجموعه‌ها «پاخور» فراهم می‌کند. چون ساعت و زمان سفر محدود است، مردم از این نزدیکی و در دسترس بودن استفاده بهینه می‌کنند. هم به گردش و تفریح می‌پردازند و هم به خرید و سوغاتی می‌رسند.

اقبال شاکری

مکان یابی مجتمع تجاری کوروش اشتباه است

رئیس کمیته عمران شورای اسلامی شهر تهران از گلایه‌مندی اهالی جنت‌آباد درباره مجتمع تجاری کوروش خبر داد و گفت: درباره مکان یابی این پروژه تشخیص اشتباه اتخاذ شده است.

اقبال شاکری در جریان دویست‌وسی‌ویکمین جلسه علنی شورای شهر تهران با اشاره به اینکه در تمام جلساتی که در جنت‌آباد داشته‌ایم به موضوع مجتمع تجاری کوروش اشاره شده است، اظهار کرد: انتظار می‌رود شهرداری در مورد پروژه‌های بزرگ مقیاس تا زمانی که گزارش توجیهی مصوب ندارد، از صدور پروانه ساختمانی خودداری کند.

وی با بیان اینکه حدود ۱۰ هزار میلیارد تومان از منابع درآمدی بودجه شهرداری تهران در سال آینده از محل صدور پروانه پیش‌بینی شده است گفت: این رقم نسبت به سال ۹۴ حدود دو هزار میلیارد تومان افزایش دارد اما انتظار می‌رود شورای شهر مجوز چنین افزایشی را صادر نکند.

شاکری با اشاره به پروژه‌های نیمه تمام و رها شده شهرداری تهران خاطرنشان کرد: انتظار می‌رود معاونت‌های شهرداری پروژه‌ها را فازبندی کنند و بدون بهره‌بردار مشخص اجرای آنها را آغاز نکنند.

به گزارش تسنیم، معصومه آباد عضو کمیسیون سلامت و محیط زیست شورای شهر تهران دیشب و امروز را سالم‌ترین روز در سال جاری معرفی کرد که شاخص کیفیت هوای تهران در این روز ۴۱ اعلام شده است.

وی به همکارانش توصیه کرد که از این فرصت استفاده کنند و هرچه می‌خواهند تنفس کنند.

مهدی چمران نیز با این خبر مزاح کرد و گفت: هوا بعد از برجام این طور شده است!

رتبه رفاه مناطق ۲۲ گانه تهران

7

توزیع نامتعادل سرانه‌های خدماتی و کاربری‌های رفاهی در مناطق ۲۲ گانه تهران، باعث تفاوت معنادار در میزان برخورداری ساکنان محله‌های مختلف پایتخت از سرانه‌های شهری شده و به «فرصت نابرابر» شهروندان در استفاده از امکانات دامن زده است. تحقیقات یک تیم دانشگاهی درباره نوع و نحوه دسترسی پایتخت‌نشینان به امکانات و خدمات پراکنده در سطح شهر که براساس سنجش ۳۲ شاخص اقتصادی، اجتماعی، تفریحی و … انجام شده است، نشان می‌دهد فقط ۲۳ درصد از جمعیت تهران در محله‌های توسعه‌یافته زندگی می‌کنند که در پنج منطقه حائز بیشترین رتبه توسعه‌یافتگی به ترتیب شامل مناطق شش، سه، یک، دو و هفت ساکن هستند. در مقابل، ۶۰ درصد مناطق تهران دارای کمترین سطح رفاه و توسعه هستند.

رتبه‌بندی مناطق ۲۲ گانه تهران براساس میزان سطح رفاه و برخورداری از امکانات و خدمات شهری، از نابرابری و تفاوت معنادار بین گسترش فیزیکی شهر و توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در پایتخت حکایت دارد. نتایج یک بررسی از نحوه «پراکندگی و چینش سرانه‌های خدماتی و کاربری‌های شهری» در سطح شهر تهران که براساس سنجش وضعیت ۳۲ شاخص در قالب ۴ عامل اقتصادی، اجتماعی، کالبدی-فضایی و فرهنگی-تفریحی انجام شده است، نشان می‌دهد: به دلیل توزیع نامتعادل امکانات شهری، فقط ۲۳ درصد محدوده شهر تهران که تنها پنج منطقه از ۲۲ منطقه این کلان‌شهر را در برمی‌گیرد، جزو نقاط توسعه‌یافته پایتخت تلقی می‌شود به این صورت که ساکنان مناطق شش، سه، یک، دو و هفت به ترتیب جزو پایتخت‌نشینان دارای رفاه شهری محسوب می‌شوند.

در مقابل این جمعیت اندک که تعدادشان حدود ۲ میلیون نفر است، بیش از ۶ میلیون نفر از ساکنان پایتخت، در محدوده نیمه‌برخوردار یا دارای کمترین سطح توسعه‌یافتگی شهری، سکونت دارند. تیم دانشگاهی راهبری کننده این تحقیق، بر وجود ۴ نشانه آشکار از فرصت‌های نابرابر در استفاده و برخورداری از امکانات و خدمات شهری در تهران تاکید کرده است و برای افزایش مناطق توسعه‌یافته و کاهش مناطق محروم یا کمتر توسعه یافته نیز اجرای ۹ راهکار را به مدیریت شهری توصیه کرده است از جمله اینکه، اولویت اقدامات توسعه‌ای و تامین خدمات و کاربری‌های شهری را به مناطق محروم اختصاص دهد و در پنج منطقه ۱۴، ۱۵، ۱۷، ۱۸ و ۱۹ به بازتوزیع امکانات و خدمات موجود اقدام کند. به گزارش «دنیای اقتصاد» یک تیم دانشگاهی متشکل از استادان شهرسازی، جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری و منطقه‌ای از سه دانشگاه معتبر ایران(شیراز، خوارزمی و تهران) در قالب یک تحقیق با هدف پاسخ‌دهی به این سوال که تا چه حد بین «توسعه فیزیکی و کالبدی شهر تهران» و «توزیع امکانات و خدمات شهری» تناسب و هماهنگی وجود دارد؟ میزان درجه توسعه‌یافتگی مناطق ۲۲ گانه شهر تهران را براساس شاخص سطح برخورداری از رفاه و خدمات مورد بررسی قرار داده است. در این مطالعه ۳۲ شاخص در قالب چهار عامل اقتصادی، کالبدی-فضایی، اجتماعی و فرهنگی- تفریحی مورد سنجش و بررسی قرار گرفته است که نتایج آن نشان می‌دهد: توزیع و پراکندگی امکانات شهری و خدمات رفاهی در سطح پایتخت به شکل نابرابر و نامتناسب بوده و عدم تعادل و تفاوت معنادار بین توسعه فیزیکی پایتخت و توسعه رفاهی منطقه‌ای در این شهر به شکل آشکار دیده می‌شود. نکته‌ای که در این تحقیق به صورت نامحسوس قابل تشخیص است این است که روند توزیع نابرابر و نامناسب رفاه و برخورداری در سطح پایتخت صرفا به سال‌های اخیر محدود نیست، بلکه روند افزایش این نابرابری در سال‌های ۷۶ تا ۸۰ مشاهده شده و قابل ردیابی است. پیش از این تحقیق، مطالعه دیگری نیز در سال‌های ۷۶ تا ۸۰ انجام شده که نشان داده اثر درآمد – هزینه شهرداری به شاخص‌های فقر و توسعه شهر تهران به شکل نابرابری فضایی استانداردهای زندگی در سطوح مناطق بروز پیدا کرده است.

این تحقیق همچنین نشان می‌دهد توزیع نابرابر و نامتعادل سرانه‌ها و کاربری‌های خدماتی در گستره شهر تهران اثرات و تبعات سوئی بر اقتصاد شهر و اقتصاد خانوار گذاشته است به این صورت که هزینه حمل و نقل را افزایش داده است، میزان مصرف سوخت را بالا برده و نهایتا منجر به اتلاف وقت شهروندان و افزایش بار ترافیکی شده است. بررسی این گروه دانشگاهی در مورد سطح برخورداری مناطق ۲۲گانه کلان‌شهر تهران نشان می‌دهد چهار نشانه آشکار از این عدم تعادل در «پراکندگی و چینش فضایی تسهیلات، خدمات عمومی و سرانه‌های شهری» در تهران دیده می‌شود. این چهار نشانه شامل شکل‌گیری محله‌های فقیر و غنی، استفاده بی‌رویه از خودروی شخصی برای سفرهای درون شهری، استفاده قشر خاص جامعه(کم درآمد) از وسایل نقلیه عمومی و روند تصاعدی سفرهای درون شهری می‌شود. در این تحقیق تاکید شده است که نابرابری فضایی زمانی اتفاق می‌افتد که ساختار فضایی نواحی مختلف شهر دارای تفاوت‌های بارز و آشکار باشند که در این حالت برای رفع آن باید توسعه اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی با اولویت نواحی محروم در دستور کار شهری قرار گیرد.

تیم تحقیقاتی این مطالعه برای تشخیص میزان درجه توسعه‌یافتگی و سطح برخورداری از خدمات و رفاه در هر یک از مناطق ۲۲ گانه پایتخت اقدام به سنجش وضعیت ۳۲ شاخص در قالب چهار عامل اقتصادی، کالبدی-فضایی، اجتماعی و فرهنگی-تفریحی کرده است. به طوری که در گروه شاخص‌های مربوط به عامل اقتصادی ۱۰ شاخص همچون جمعیت شاغل، شاغلان زن و مرد، شاخص تراکم خانوار در واحد مسکونی و همچنین تراکم جمعیت مورد سنجش قرار گرفته و در گروه شاخص‌های مربوط به عامل کالبدی- فضایی ۹ شاخص شامل وضعیت مراکز درمانی، آموزشی و بهداشتی، پارک و… ملاک عمل سنجش قرار گرفته است. همچنین در گروه عامل اجتماعی ۷شاخص همچون میزان باسوادی ساکنان منطقه، میزان ازدواج و طلاق، جرائم و بعد خانوار و در گروه عامل فرهنگی- تفریحی، پنج شاخص همچون تعداد مراکز ورزشی و رفاهی، تعداد کتابخانه‌ها و فرهنگسراها و… مورد بررسی قرار گرفته است. نتیجه این بررسی یکبار هر یک از مناطق ۲۲گانه را براساس عوامل انفرادی (هر عامل به تنهایی ملاک بررسی قرار گرفته است) و یکبار هم مناطق ۲۲ گانه را براساس ترکیب وضعیت چهار عامل رده‌بندی کرده است. در هر روش رتبه‌بندی مناطق براساس ۵ سطح فراتوسعه‌یافته، توسعه‌یافته، میان‌توسعه، توسعه‌یافته در سطح پایین و محروم دسته‌بندی شده‌اند.

رتبه‌بندی براساس عامل اقتصادی

در این تحقیق که در فصلنامه علمی-پژوهشی اقتصاد و مدیریت شهری منتشر شده است، رتبه‌بندی نخست مناطق ۲۲گانه تهران براساس عامل اقتصادی انجام شده است. برمبنای این شاخص چهار منطقه شامل مناطق یک، ۳،۶ و ۷ به عنوان مناطق فراتوسعه‌ای شناخته شده‌اند. ۸ منطقه شامل مناطق ۱۱،۵،۱۲،۴،۸،۱۳،۲و ۱۴ نیز در گروه توسعه‌یافته رو به بالا و پنج منطقه ۹،۱۹،۲۰،۱۵ و ۲۱ در گروه میان توسعه‌ای قرار گرفته‌اند. همچنین رتبه‌بندی مناطق براساس عامل اقتصادی نشان می‌دهد پنج منطقه محروم یا در کمترین حد توسعه‌یافتگی در سطح شهر تهران وجود دارد که شامل مناطق ۱۶،۲۲،۱۸،۱۰ و نهایتا منطقه ۱۷ می‌شوند.

رتبه‌بندی براساس عامل کالبدی- فضایی

بررسی و رتبه‌بندی مناطق براساس عامل دوم نیز نتایج جالبی را نشان داده است. براساس این عامل فقط منطقه ۶ شهر تهران حائز کسب رتبه فراتوسعه‌ای شناخته شده است. همچنین مناطق توسعه‌یافته رو به بالا شامل دو منطقه یک و ۲۲ و مناطق میان توسعه‌ای شامل مناطق ۳،۱۲، ۱۱،۲۱ و ۲۰ می‌شود. ۱۴ منطقه باقی مانده شهر تهران نیز در دو گروه محروم یا دارای حداقل سطح توسعه‌یافتگی هستند.

رتبه‌بندی براساس عامل اجتماعی

مطالعه مناطق شهر تهران با توجه به عامل اجتماعی نیز بیان می‌کند که از میان مناطق ۲۲گانه پایتخت همچون عامل کالبدی-فضایی منطقه ۶ تهران در گروه فراتوسعه‌یافته قرار می‌گیرد. مناطق ۷،۱۱،۳و ۱۲ نیز به عنوان مناطق توسعه‌یافته رو به بالا و منطقه یک به عنوان یک منطقه میان توسعه شناخته شده است. در این بررسی ۵۰ درصد مناطق شهر تهران در گروهی قرار گرفته‌اند که حداقل سطح توسعه‌یافتگی را دارند. این گروه شامل مناطق ۱۶،۱۳،۴،۲۰،۵،۱۰،۹،۸،۲۲،۲۱ و ۲ می‌شود. و در گروه محروم نیز مناطق ۱۹،۱۴،۱۸، ۱۵ و ۱۷ قرار گرفته‌اند. نکته جالب آنکه بیشترین مناطق محروم یا دارای حداقل سطح توسعه در عامل اجتماعی خود را نشان می‌دهد که ۱۶ منطقه را در خود جای داده است.

رتبه‌بندی براساس عامل فرهنگی-تفریحی

در گروه چهارم نیز مناطق ۲۲ گانه تهران برمبنای عامل فرهنگی-تفریحی تقسیم‌بندی می‌شوند. تنها منطقه محروم در این گروه منطقه ۱۲ شناخته شده است. اما مناطق ۵،۴،۱،۱۵،۳،۲ و ۶ در گروه مناطق فراتوسعه‌یافته از لحاظ شاخص‌های فرهنگی و تفریحی قرار دارند. همچنین مناطق ۱۹،۱۳،۱۴،۷،۱۶،۱۸ و ۱۰ در گروه توسعه‌یافته رو به بالا، مناطق ۲۱،۸،۱۱ و ۲۰ در گروه میان توسعه‌ای و مناطق ۱۷،۹ و ۲۲ دارای کمترین میزان توسعه‌یافتگی به لحاظ این عامل شناخته شده‌اند. علاوه بر بررسی انفرادی عامل‌های موثر در سنجش میزان توسعه‌یافتگی مناطق مختلف شهر، نتیجه کلی که براساس ترکیب چهار عامل رتبه‌بندی شده نشان می‌دهد پنج منطقه تهران توسعه‌یافته و برخوردار از ۳۲ شاخص هستند اما ۱۳ منطقه به لحاظ توسعه‌یافتگی و برخورداری از این عوامل، محروم و در سطح توسعه‌یافته حداقلی قرار دارند. به عبارت دیگر این نتایج نشان می‌دهد ۲۳ درصد پایتخت‌نشینان به صورت اتفاقی و تامل‌برانگیز دقیقا در ۲۳ درصد مساحت شهری تهران ساکن هستند و جزو پایتخت نشینان برخوردار از محدوده توسعه‌یافته شهر محسوب می‌شوند و مابقی جمعیت ساکن این کلان‌شهر در محدوده نیمه برخوردار و محروم با کمترین سطح توسعه‌یافتگی شهر سکونت دارند. براساس عوامل تلفیقی نیز منطقه۶ تهران به عنوان تک‌منطقه فراتوسعه‌یافته معرفی شده است. مناطق ۷،۲،۱ و ۳ در گروه توسعه‌یافته رو به بالا و مناطق ۱۳،۴،۵، و ۱۱ در گروه نیمه برخوردار قرار گرفته‌اند. همچنین ۱۳ منطقه شهری باقیمانده نیز در دو گروه محروم و دارای حداقل سطح توسعه‌یافتگی قرار دارند.

پیشنهادهای افزایش سطح توسعه‌یافتگی

محققان در این بررسی با تشریح وضعیت توسعه‌یافتگی شهر تهران پیشنهاد برای بهبود وضعیت و افزایش نقاط برخوردار شهر داده‌اند. در محور نخست پیشنهاد شده اولویت توسعه مناطق شهری به ترتیب برای مناطق محروم،توسعه‌یافته رو به پایین، نیمه برخوردار، توسعه‌یافته رو بالا و فراتوسعه داده شود. شاخص‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، کالبدی، فرهنگی و تفریحی به صورت مناسب و عادلانه توزیع شود تا از این طریق مهاجرت‌ها و جابه جایی‌های درون‌شهری کاهش پیدا کند و به تبع آن تعادل در تراکم جمعیتی مناطق شهر تهران ایجاد شود. در محور سوم پیشنهاد شده به شعاع خدمات‌رسانی امکانات و خدمات شهری برای رسیدن به عدالت فضایی و ایجاد تعادل نسبی توزیع آنها توجه شود. همچنین پیشنهاد دیگری مبنی بر شناسایی بافت‌ها و بلوک‌های فقیر مناطق کلان‌شهر تهران به منظور اولویت سرمایه‌گذاری اقتصادی داده شده است. علاوه بر این پیشنهاد شده است تا منابع، پتانسیل‌ها و قابلیت‌های موجود در هر منطقه در راستای برنامه‌ریزی آمایش سرزمین و کاهش نابرابری‌های شهری شناسایی شود. ششمین پیشنهاد گروه تحقیقاتی بر مبنای توجه به استراتژی رشد هوشمند شهری برای کاهش حجم سفر در سطح مناطق و محله‌های کلان‌شهر تهران و به تبع آن کاهش آلودگی هوا قرار دارد. برنامه‌ریزی برای کاهش نرخ بیکاری در مناطق،بازتوزیع امکانات و خدمات شهری به ویژه در مناطق ۱۷،۱۵،۱۸،۱۴ و ۱۹ و لزوم بازنگری در طرح تفصیلی کلان‌شهر تهران و اولویت‌دهی به رفع نیازهای شهروندان مناطق ۱۷،۱۵،۱۸،۱۴ و ۱۹ سه محور پیشنهادی دیگر برای ارتقای سطح توسعه‌یافتگی مناطق مختلف کلان‌شهر تهران است.

3
بازار مسکن قبل از سال ۹۶ گرم نمی‌شود
یک کارشناس مسکن معتقد است، پیش‌بینی رونق معاملات مسکن قبل از سال ۱۳۹۶ و رونق ساخت و ساز قبل از سال ۱۳۹۷ دور از ذهن است.
احمدرضا سرحدی در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: این‌که بیان می‌شود مسکن وارد دوره رونق یا پیش‌رونق شده یا از رشد ۱۱ درصدی معاملات صحبت می‌شود شاید برای دلگرمی خوب باشد اما یک واقعیت را نمی‌توان از نظر دور داشت و آن این‌که مسکن با یک بی‌تعادلی در عرضه و تقاضا مواجه است.
وی افزود: طی سال‌های گذشته به دلیل برخوردار نبودن بخش‌های تولیدی و صنعتی از شرایط مناسب، رقابتی، کیفی و کمی، تمام سرمایه‌ها به بخش ساخت و ساز آمد که این مساله جدا از این‌که منجر به ایجاد پدیده‌های کوه‌خواری، جنگل‌خواری، کویرخواری و … شد کشور را با تولید انبوهی از مسکن بدون متقاضی مواجه کرد.
این کارشناس مسکن با بیان این‌که هم‌اکنون چندین برابر تقاضای موثر، عرضه مسکن داریم، گفت: در یک دهه گذشته تمام سرمایه‌گذاری‌ها به بخش مسکن آمد که پس از یک دوره رونق به دلیل اصل عرضه و تقاضا سرانجام به رکود برخورد کرد؛ چرا که متقاضی برای آنها وجود ندارد و تا زمانی که متقاضی نباشد رونقی در ساخت و ساز به وجود نمی‌آید.
سرحدی تاکید کرد: اگر همه چیز خوب پیش برود، فرصت‌سوزی نشود و از شرایط پسابرجام بهترین استفاده صورت گیرد در بهترین حالت می‌توان گفت از ابتدای سال ۱۳۹۶ شاهد رونق معاملات مسکن خواهیم بود و از سال ۱۳۹۷ و ۱۳۹۸ می‌توان تحرک در بخش ساخت و ساز را مشاهده کرد. در آن شرایط شاید انتظار افزایش قیمت مسکن دور از ذهن نباشد که البته آن هم مشروط به اصل مهم عرضه و تقاضا است.
وی، امضای برجام را اتفاق مهمی در سیاست و اقتصاد کشور دانست و گفت: مجموعه شرایط سیاسی و بین‌المللی نشان می‌دهد موانع اقتصاد ما رفع شده و باید دنبال رونق برویم. اما این رونق یک شبه پدید نمی‌آید و مرور زمان همه چیز را مشخص می‌کند. اگر بپذیریم که اصل عرضه و تقاضا بر بازار حاکم شود نمی‌توان از هم اکنون پیش‌بینی دقیقی از کاهش یا افزایش قیمت مسکن داشت.
این کارشناس مسکن با ذکر مثالی در این خصوص خاطرنشان کرد: طی یک سال اخیر به دلیل افزایش عرضه نفت، قیمت نفت از ۱۰۶ دلار در ابتدای سال ۱۳۹۳ به کمتر از ۴۰ دلار در حال حاضر رسیده است؛ در حالی که کارشناسان در سال ۱۳۹۳ به دولت پیشنهاد می‌کردند بودجه سال ۱۳۹۴ را بر مبنای نفت بشکه‌ای ۷۰ تا ۸۰ دلار ببندد. این نشان می‌دهد که در اقتصاد همه چیز لزوما بر مبنای میل شما پیش نمی‌رود و هیچ چیز قابل پیش‌بینی نیست.
سرحدی با بیان این‌که اگر خانه‌های خالی پر شوند به هر خانوار ایرانی بیش از یک واحد مسکونی می‌رسد افزود: هرچه کوه و فضای خالی در اطراف تهران بود تبدیل به برج شد؛ برج‌هایی که بیشتر آنها خالی هستند. این واحدهای مسکونی باید به مرور فروخته شوند تا طی دو سه سال آینده شاهد تعادل عرضه و تقاضا باشیم.
وی پیش‌بینی رونق مسکن را بدون در نظر گرفتن شرایط معیشتی خانوارها غیرمنطقی دانست و گفت: هم‌اکنون در بخش مسکن عرضه وجود دارد اما تقاضا نیست. تقاضا زمانی انجام می‌شود که اشتغال باشد؛ حال آن‌که بسیاری از متقاضیان در خرج روزانه خود مانده‌اند. پس چطور می‌توانند به مشتریان موثر در بازار مسکن تبدیل شوند؟
بلندمرتبه‌سازی یک نظام اقتصادی مستقل و خاص را می‌طلبد

بلندمرتبه‌سازی یک نظام اقتصادی مستقل و خاص را می‌طلبد

معاون مسکن و ساختمان وزارت راه و شهرسازی گفت: بلندمرتبه‌سازی با دوره‌های رکود و رونق مسکن رابطه مستقیم دارد که نشان می‌دهد این نوع ساخت‌وساز یک نظام اقتصادی مستقل و خاص را می‌طلبد.

به گزارش خبرگزاری موج، حامد مظاهریان در نشست بررسی آسیب‌ها و فرصت‌های دومین کنفرانس بناهای بلند و بررسی برنامه‌های پیش رو برای برگزاری سومین کنفرانس بناهای بلند که در وزارت راه و شهرسازی برگزار شد، گفت: یکی از مهم‌ترین اقداماتی که هیأت اجرایی کنفرانس‌های بناهای بلند برای سال‌های آینده باید در دستور کار قرار دهد، هدف‌گذاری است. ضمن این که یکی از مهم‌ترین هدف‌های برگزاری سلسله کنفرانس‌های بلندمرتبه‌سازی، ارتقای کیفیت زندگی شهرنشینی خواهد بود.
معاون مسکن و ساختمان وزارت راه و شهرسازی ادامه داد: در حال حاضر کیفیت زندگی در شهرهای ما ایراد جدی دارد به همین دلیل باید تعریف جدی و نوینی از شهر، شهرسازی و ذی‌نفعان شهر ارائه شود که این قبیل اقدامات را باید در این‌گونه کنفرانس‌ها به سرانجام رساند.
وی با بیان این که این‌گونه شهرسازی‌های اشتباه، نتیجه سیاست‌گذاری‌های اشتباه مدیریت شهری است، افزود: بلندمرتبه‌سازی‌های کشور خارج از کنترل است؛ با این حال باز هم می‌توان با برگزاری کنفرانس‌هایی از قبیل بناهای بلند، با گوشزد کردن برخی معضلات،‌ باز هم می‌توانیم تا حدودی جلوی مشکلات بیشتری را بگیریم.
معاون وزیر راه و شهرسازی با تأکید بر لزوم آموزش به مدیران ارشد استان‌ها مبنی بر این که ساخت بلندمرتبه‌سازی در شهرها، یک مزیت محسوب نمی‌شود، اظهار کرد: به عنوان مثال استاندار لرستان می‌گفت ما در خرم‌آباد همه چیز داریم و فقط جای چند بنای بلندمرتبه خالی است. در حالی که از دیرباز همگان این شهر را با رودها و فضاهای سبزش می‌شناسند.
وی با اشاره به برگزاری کارگروه بسیار موفق اقتصاد بلندمرتبه‌سازی در دومین کنفرانس بناهای بلند گفت: بلندمرتبه‌سازی با دوره‌های رکود و رونق مسکن رابطه مستقیم دارد که نشان می‌دهد این نوع ساخت‌وساز یک نظام اقتصادی مستقل و خاص می‌طلبد.
عضو هیأت علمی دانشکده شهرسازی و معماری پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران خاطرنشان کرد: یکی دیگر از کارگروه‌هایی که باید برای کنفرانس‌های بعدی بناهای بلند بیشتر فعال شود، کارگروه فرهنگی اجتماعی است. در حال حاضر عمده مشکلات ساکنان بلندمرتبه‌ها، مسائل فرهنگی و ناسازگاری اجتماعی میان همسایگان است. این مشکلات نیاز به آموزش‌های مداوم مردم برای سکونت در برج‌های بلندمرتبه را یادآوری می‌کند.
وی با بیان این که یکی دیگر از تجربیات جهانی در بلندمرتبه‌سازی فراگیری این موضوع است که برج‌ها نه برای فروختن به صورت تک واحدی، بلکه برای اجاره دادن به صورت یکجا در دیگر کشورها ساخته می‌شود، ادامه داد: تک‌واحد فروشی بناهای بلند مشکلات عدیده‌ای برای ساکنانی که هر کدام مالک بخشی از بلندمرتبه هستند به وجود می‌آورد و پشتوانه این بی‌محلی به قوانین برج‌نشینی نیز، حق مالکیتی است که برای آن‌ها به وجود آمده، در صورتی که اگر برج به صورت یکجا اجاره داده شود، ساکنانی که عمدتا پیرو قوانین برج‌نشینی هستند، در این بلندمرتبه‌ها سکونت می‌کنند.
مظاهریان پیشنهاد کرد: می‌توان تا زمان برگزاری همایش اصلی، وورک‌شاپ‌هایی با حجم کوچک‌تر و کارشناسان برگزار کرد که در هنگام برگزاری کنفرانس اصلی، نتایج علمی به دست آمده در این کارگروه‌ها بازخوانی شود.

 

1

 

نمایی از کفپوش طلایی یک ثروتمند

تصور کنید کف خانه شما به طرزی زیبا و باور نکردنی با سیمای مسی رنگ توسط سکه های یک پنی فرش شده باشد و هزینه اجرای این کفسازی فقط همان سکه های یک پنی است که در هرفوت مربع از کف خانه شما بکار رفته است.

کفپوش خانه ثروتمندان با سکه کفپوش خانه

به گزارش «عصر ساختمان»، صاحبان سرمایه دار یک واحد مسکونی از سکه های یک پنی یا پنج سنتی به عنوان مصالح کف سازی اصلی ساختمان خود استفاده کرده اند ، این سکه ها با چسب روی زمین چیده و جانمایی می شوند و در نهایت برای ایجاد سطحی صاف و زیبا از اپوکسی و پلی اورتان استفاده می گردد. رنگ سرخ و گرمای سکه های مذکور احساسی را خلق می کند که نظیر آن را فقط می توان با کف پوش های های چوبی جنگلی تجربه کرد. در کنار هزینه های اجرایی ، این طرح نیاز به زمان زیادی جهت چیدمان و در نهایت اجرای لایه محافظ اپوکسی دارد.

 

2

sepehr-tower-archline.ir06

اجاره برج ها، جایگزینی برای فروش

معاون مسکن و ساختمان وزارت راه‌وشهرسازی گفت: بلندمرتبه‌سازی با دوره‌های رکود و رونق مسکن رابطه مستقیم دارد که نشان می‌دهد این نوع ساخت و ساز یک نظام اقتصادی مستقل و خاص را می‌طلبد.

به گزارش پایگاه خبری وزارت راه‌وشهرسازی، حامد مظاهریان، معاون مسکن و ساختمان وزارت راه‌وشهرسازی اظهار کرد: در حال حاضر کیفیت زندگی در شهرهای ما ایراد جدی دارد به همین دلیل باید تعریف جدی و نوینی از شهر، شهرسازی و ذی‌نفعان شهر ارائه شود. او با بیان اینکه شهرسازی‌های اشتباه، نتیجه سیاست‌گذاری‌های اشتباه مدیریت شهری است، افزود: بلندمرتبه‌سازی‌های کشور خارج از کنترل است. با این حال باز هم می‌توانیم، با گوشزد کردن برخی معضلات تا حدودی جلوی مشکلات بیشتری را بگیریم.

معاون وزیر راه‌وشهرسازی با تاکید بر لزوم آموزش به مدیران ارشد استان‌ها مبنی بر اینکه ساخت بلندمرتبه‌سازی در شهرها، یک مزیت محسوب نمی‌شود، اظهار کرد: به‌عنوان مثال استاندار یکی از استان‌ها می‌گفت ما در مرکز استان همه چیز داریم و فقط جای چند بنای بلندمرتبه خالی است؛ در حالی که از دیرباز همگان این شهر را با رودها و فضاهای سبزش می‌شناسند. او با اشاره به اینکه بلندمرتبه‌سازی با دوره‌های رکود و رونق مسکن رابطه مستقیم دارد که نشان می‌دهد این نوع ساخت‌و‌ساز یک نظام اقتصادی مستقل و خاص می‌طلبد، تصریح کرد: در حال حاضر عمده مشکلات ساکنان بلندمرتبه‌ها، مسائل فرهنگی و ناسازگاری اجتماعی میان همسایگان است.

این مشکلات نیاز به آموزش‌های مداوم مردم برای سکونت در برج‌های بلندمرتبه را یادآوری می‌کند. معاون امور مسکن و ساختمان وزارت راه‌وشهرسازی با بیان اینکه یکی دیگر از تجربیات جهانی در بلندمرتبه‌سازی فراگیری این موضوع است که برج‌ها نه برای فروختن به‌صورت تک واحدی، بلکه برای اجاره دادن به‌صورت یکجا در دیگر کشورها ساخته می‌شود، ادامه داد: تک‌واحد فروشی بناهای بلند مشکلات عدیده‌ای برای ساکنانی که هر کدام مالک بخشی از بلندمرتبه هستند به وجود می‌‌آورد و پشتوانه این بی‌محلی به قوانین برج‌نشینی نیز حق مالکیتی است که برای آنها به وجود آمده؛ درصورتی‌که اگر برج به‌صورت یکجا اجاره داده شود، ساکنانی که عمدتا پیرو قوانین برج‌نشینی هستند، در این بلندمرتبه‌ها سکونت می‌کنند.